Voor jou, was liefde als een groot geheel.
Voor mij, was het een excessief gevoel.

I love you, dat zou ik zeggen.
Hoe veel? Zou jij vragen.

Ik kon de juiste woorden destijds niet vinden. Maar de juiste woorden hebben hun weg naar mij gevonden. En dit is wat ik tegen je zou zeggen:

De wereld zou ik in een deken van totale duisternis bedekken; Ik zou de sluier van licht terugtrekken en een verblindend crescendo van sterren onthullen. Alle zeven zeeën zou ik droogleggen en jouw vragen om – één voor één – elke korrel zand van de oceaanbodem te tellen. Ik zou elke klopping, van alle menselijke harten sinds het begin der tijden, laten overstemmen.

En terwijl jij vol ontzag kijkt naar de enorme omvang van mijn woorden en de betekenis daarvan, die alleen jij en ik kunnen begrijpen, zou ik jouw hand in de mijne nemen en je vertellen; als je me dat had laten doen, als je me de kans gaf om dat te vertellen, had ik zoveel van je kunnen houden.. maar ik heb het jou verteld, alleen kwam het niet binnen. Schat, ik houd nog steeds van je.


Geloof mij; het is mogelijk om verder te gaan, zonder je ex, zelf als je hart weigert los te laten. En het is niet iets dat je bewust moest doen. Het zal geleidelijk gebeuren, in de loop van de tijd. De pijn zal er altijd zijn, maar de intensiteit zal vervagen en je zult een ander mooi iets vinden om je dagen mee te vullen. <3

Categorieën: BedenkselFictief