Voor jou, was liefde als een groot geheel.Voor mij, was het een excessief gevoel. I love you, dat zou ik zeggen.Hoe veel? Zou jij vragen. Ik kon de juiste woorden destijds niet vinden. Maar de juiste woorden hebben hun weg naar mij gevonden. En dit is wat ik tegen je zou zeggen: De wereld zou ik in een deken van totale duisternis bedekken; Ik zou de sluier van licht terugtrekken en een verblindend crescendo van sterren onthullen. Alle zeven zeeën zou ik droogleggen en jouw vragen om – één voor één – elke korrel zand van de oceaanbodem te tellen. Ik zou elke klopping, van alle menselijke harten sinds het begin der tijden, laten overstemmen. En terwijl jij vol ontzag[…]


Je nam mij mee, zomaar. Ik liet je lachen, soms heel zachtjes, soms heel erg hard. Je weet wel.. zo’n kleine bijna gniffel gevolgd door een kus. Een snoeiharde schaterlach gevolgd door een stomp tegen mijn schouder. Ik liet je doen verbazen, over die jongen die je een half uur geleden voor het eerst echt had ontmoet. Die jongen waarvoor je de deur open deed, die jongen die je deed doen lachen. De koffie stond al klaar. Koffie! Hemels! Onze ochtend kon niet meer stuk, de gezamenlijke liefde voor het zwarte genot. Zachte aanrakingen, stevige knuffels afgewisseld met subtiele kusjes. De koffie werd koud, het werd bijzaak.. en de zon ging langzaam onder. Opgewonden. Dat maakte ik je. Van kleine[…]