Voor de duidelijkheid: ik ben niet vreemdgegaan. Ik probeer ook niemand aan te vallen, maar dit is een stuk om bepaalde dingen aan te wakkeren en stof tot nadenken te geven aan mensen in en buiten mijn omgeving. Ik zie en hoor de laatste tijd alleen maar dingen over dit onderwerp en zodoende heb ik even mijn visie op papier gezet. Het mag morgen dan wel Valentijnsdag zijn, maar laten we het eens hebben over wat anders dan het standaard onderwerp. Vreemdgaan cq. ontrouw zijn. Iedereen heeft er een mening over of heeft het meegemaakt. Het is ook zo gemakkelijk! Door de toegang tot het wereldwijde web is dit een kinderspel geworden. De manieren om via die weg contact te[…]


Je tijdlijn op Facebook, Twitter of Instagram. Een serie op Netflix. Of dat ene duel op FIFA waar je al de hele middag mee bezig bent. We besteden steeds meer tijd achter een scherm. Het lezen van een boek zit er niet meer in. Een onlangs verschenen onderzoek (Lees:Tijd), bevestigt wat iedereen al wist: er wordt minder (analoog) gelezen in de vrije tijd. Nog even en niemand kan het meer. Het onderzoek waar ik over schrijf is een groot boekwerk, van 144 kantjes, vol met droge stof van het Sociaal Cultureel Planbureau (SCP). Heerlijk om eens door te bladeren tijdens een kopje muntthee op een zondagmiddag.. We zitten tegenwoordig massaal aan de telefoon. Ja, serieus! Vierkante ogen krijg je er[…]


Iets wat zo onwijs snel voorbijgaat, maar waar aan je merkt dat je het vaker moet doen. Zo’n weekend waar je wekenlang naar uit keek. Zo’n weekend dat je niet snel vergeet. Ontzettend veel indrukken, uitjes en gezellige mensen. Ook al ben ik op het moment van schrijven nog redelijk doof aan beide oren door de oerkreten in verschillende toonhoogtes van Gaga fans. Maar dat heb ik ervoor over. Vrijdag Om eerlijk te zijn is uitslapen op een boxspring net wat fijner dan een krakende lattenbodem waar ik thuis in Assen op lig. Gosh.. Wat is dat ding toe aan vervanging. Maar laten we eerlijk zijn, naast dat verschrikkelijke geluid slaapt ik er nog meer dan prima op. Al prefereer[…]


Vorige week woensdagavond zat ik op de bank naar ‘Groeten uit’ op RTL4 te kijken. En ik besefte wat.. Mijn telefoon, ik sta ermee op en ik ga ermee slapen. Als ik ‘m niet naast mij had liggen stond er wel een normale analoge wekker. Ik heb ‘m nou eenmaal en mijn smartphone fungeert als mijn wekker. Maar ook als ik wakker ben plakt dat ding veel vaker dan ik lief heb aan mijn handen al is daar altijd wel een gegronde reden voor te verzinnen. Het is evident dat ik door de dag heen regelmatig erop kijk, het is en blijft een gebruiksvoorwerp. Verslaafd? Misschien wel. Met een paar swipes en tikken komen er allerlei zaken tevoorschijn; vreselijk irritante[…]


Ontzettend veel mensen posten op Facebook of Twitter even hun verhaal in de vorm van een lijstje over 2017. Ik kon geen 17 dingen verzinnen, maar ik kan natuurlijk niet achterblijven.. al sla ik de #bestnine op Instagram al tig jaar over. Dat is gewoon belachelijk (vind ik). Dat je leuke foto’s plaatst; fine, maar na één keer heb ik ze wel gezien hoor xoxo 1. Effe stemmen Als een (volgens de wet) volwassen jongeman mocht ik ook afgelopen jaar weer stemmen. En om heel eerlijk te zijn; de politiek interesseert mij geen reet. Serieus. Men kan stemmen op ontzettend veel partijen die allemaal iets anders voor ogen hebben. Of partijen die gewoon totaal niks aan standpunten op papier hebben.[…]


Spierpijn. Gebroken wakker worden, toch geweldig goed geslapen. Voorzichtig, vrijwel scheef strompel ik naar beneden. Thans, liggend, tweede trede gemist. Overeind kruipend met pijnlijke steken in mijn rug. Een pijnstiller, daar snakte ik naar. Niet genomen. Warme douche deed z’n werk. Hoopte ik. De dagen werden ondraaglijker, spieren spanden zich meer aan. Mijn rug werd beton. Kei-hard-beton. Steeds voorzichtiger lopen met het woord ‘hernia’ rondspokend in mijn gedachten. Elke beweging deed zeer, in bed, werk, autorijden. Het rechterbeen werd doof, tintelingen, geen gevoel. Pijnscheuten. Verdomme, het zou toch niet? Ik zou, ik moest, de dokter bellen. Voorzichtig, lichtelijk gebogen liep ik dan, de wachtkamer binnen. ‘Vraag niet hoe ik mijn bed uitgekomen ben met deze rug, ik voel me net[…]


Je nam mij mee, zomaar. Ik liet je lachen, soms heel zachtjes, soms heel erg hard. Je weet wel.. zo’n kleine bijna gniffel gevolgd door een kus. Een snoeiharde schaterlach gevolgd door een stomp tegen mijn schouder. Ik liet je doen verbazen, over die jongen die je een half uur geleden voor het eerst echt had ontmoet. Die jongen waarvoor je de deur open deed, die jongen die je deed doen lachen. De koffie stond al klaar. Koffie! Hemels! Onze ochtend kon niet meer stuk, de gezamenlijke liefde voor het zwarte genot. Zachte aanrakingen, stevige knuffels afgewisseld met subtiele kusjes. De koffie werd koud, het werd bijzaak.. en de zon ging langzaam onder. Opgewonden. Dat maakte ik je. Van kleine[…]