De supermarkt. Iedereen heeft een reden om daarnaartoe te gaan. Voor de één is het een moment van rust met koffie in een beker van papier en voor de ander een ergernis. Ik geloof dat ik in de laatste categorie val. De supermarkt is een plek waar mijn emoties soms de pan uit swingen. Op voorhand is het lastig te peilen welke bochten mijn emoties zullen maken en in elke gemoedstoestand ik de supermarkt zal verlaten.

Ja het is echt zo ..

Op het ene moment heb ik het gevoel van euforie! Vaak sta ik dan in het gangpad waar je de wereld aan wijn vind.. Dan loop ik met een heerlijke fles witte of rode wijn richting de snacks. Zo’n fijn gevoel is dat. Dan verheug ik mij alweer op de komende filmavond met mijn vriendje. Dat geld ook voor alle aanbiedingen trouwens. De verleiding is zo groot; elke korting is welkom! Elke eurocent telt! Al moet ik bekennen dat ik het aan de andere kant weer te makkelijk uitgeef aan een leuk boek of een te kleine koffie met een te hoge prijs bij de Starbucks.

Over het algemeen schaam ik mij nergens zo snel als in de supermarkt. Vooral als je een kennis tegenkomt en zijn/haar ogen neerwaarts je winkelmandje afdwalen. De gehele inhoud wordt gescand met ogen van afkeuring. Die mensen kom ik nooit tegen bij de groente en fruit, nee hoor, altijd bij de minder gezonde dingen. Dan is mijn mandje volgestapeld met wijn, chips, nootjes en Ben & Jerry’s. Dan moet het ergste nog eens komen: de small-talk. Net te vriendelijk vragen ze dan “Haaaaaaaiiiii, hoe gaat het?” ook al weten ze dat je rustig je boodschapjes wilt doen en er totaal geen zin in hebt. But hey, ik ben de beroerdste niet en ik doe lekker mee! Ik geef toe dat het vaak toch wel erg gezellig is en ik het is stiekem ook wel fijn. Al ben ik die afkeurende blik van zojuist nog totaal niet vergeten.

Als ik ze dan weer tegen kom met een winkelmandje vol gezonde voedingswaren voel ik mij weer trots. Dan heb ik mij gehouden aan mijn “gezonder leven”-voornemens van 2018. Maar dat zal niet snel voorkomen, want er zal altijd een zak chips onder een krop sla verstopt liggen.

Nu komt het..

Qua ergernissen valt het nog mee tot nu toe, toch? Mijn ronde door de supermarkt is bijna afgerond en ik wandel rustig naar de kassa. Heel rustig trouwens. Voor mij loopt zo’n rimpelsaurus (aka. bejaarde) met een tempo dat zelfs slakken nog bijhouden. En dan uiteindelijk bij de kassa nog eens alle tijd nemen om de hele week te bespreken met de kassière en ook nog moeilijk doen over een zegelactie. Het is een doorn in mijn oog als bejaarden zich op hetzelfde moment als ik in de supermarkt bevinden.

“Eigenlijk hekel ik de supermarkt maar echt om één ding: dat geschuur bij de schappen. Voor ik het weet sta ik met iets in mijn handen wat ik helemaal niet lekker vind!” – @RobHoman

Eindelijk thuis aangekomen besef je je dat je totaal de verkeerde dingen hebt meegenomen. Naast de wijn en snacks voor later op de avond ben ik het avondeten totaal vergeten! Zal het komen door de small-talk? Of was het de afleiding van alle aanbiedingen en gekleurde reclameborden bij elk gangpad? Ach.. ik bestel wel pizza. Heb totaal geen zin om nog weer een keer terug te gaan. Als ik bijvoorbeeld wel terug zou gaan werd het kip met rijst en kroepoek. Het nare van kroepoek bij avondeten, is dat de kroepoek al op is, voor m’n rijst gaar is. Dus de net zo ongezonde pizza klinkt wel erg aanlokkelijk. Deal!